Перегляд за Автор "Kowalski, Damian"
Зараз показуємо 1 - 5 з 5
Результатів на сторінці
Налаштування сортування
Документ Aquaterapia jako narzędzie w rehabilitacji ruchowej(Хмельницький національний університет, 2024) Tsyhanovska, Nataliia; Kowalski, Damian; Paladiichuk, Аnton; Skalski, Dariusz W.; Maistruk, MykolaAktywność ruchowa jest nieodłącznym elementem życia codziennego każdego człowieka. Odpowiednio dobrana i systematycznie uprawiana sprzyja rozwojowi organizmu oraz zachowaniu zdrowia. Ruch odpowiada za rozwój mięśni, prawidłowy wzrost i kształt kości, utrzymanie i regulację masy ciała, a także za podnoszenie sprawności i wydolności fizycznej. Ponadto wzmacnia układ nerwowy i zwiększa jakość pracy umysłowej, co pomaga w stymulowaniu rozwoju społecznego zarówno u ludzi sprawnych, jak i niepełnosprawnych. Obecnie na świecie powstaje coraz więcej nowych form aktywności fizycznej, jednak ponadczasową popularnością cieszą się zajęcia ruchowe, odbywające się w środowisku wodnym. Skutecznie zachęcają do podejmowania ruchu, ze względu na brak ograniczeń wiekowych oraz szereg korzyści zdrowotnych. Ponadto ruch w wodzie jest mniej urazowy w porównaniu do innych aktywności, ze względu na odciążające działanie wyporności wody. Ciało człowieka wówczas odpręża się i pozwala na relaksację Obciążenie stawów podczas 45- minutowych ćwiczeń w wodzie, odpowiada 10 minutom ćwiczeń na lądzie. Ten rodzaj zajęć jest odpowiedni dla każdego, bez względu na budowę ciała czy poziom umiejętności pływackich. Dlatego coraz więcej pływalni ma w swojej ofercie również zajęcia dedykowane kobietom w ciąży, a także samym niemowlętom (aqua baby). Do innych popularnych aktywności należą też aqua zumba oraz aqua senior.Документ Definicyjne ujęcie pływania jako umiejętności utylitarnej(Хмельницький національний університет, 2024) Skalski, Dariusz W.; Kowalski, Damian; Tsyhanovska, Nataliia; Batulin, Dmytro; Ferenchuk, BohdanSpołeczeństwo od początku swojego istnienia musiało w jakiś sposób przystosować się do środowiska wodnego, zajmuje ona aż 71% powierzchni całej planety. W pierwszym rozdziale krótko opisano historię pływania od początku aż do ostatnich igrzysk olimpijskich. Ludzkość dzięki umiejętności pływania korzystała z możliwości łowieckich. W okresie antyku cenione były osoby potrafiące pływać. W późniejszym okresie umiejętność przemieszczania się w wodzie wykorzystywana była do walk zbrojnych. W średniowieczu pływanie zostało zupełnie porzucone, jednak okres odrodzenia był powrotem do antyku. Pływanie zaczęło być uprawiane również przez sportowców, co doprowadziło do rywalizacji. Najpierw na akwenach otwartych, a z biegiem czasu na pływalniach krytych. Powszechne pływanie jakie jest znane w dzisiejszych czasach rozpoczęło się w drugiej połowie XIX wieku. To wtedy zaczęły powstawać pływalnie i szkółki pływackie. Aktualnie społeczeństwo chętnie korzysta z akwenów wodnych, buduje się coraz więcej pływalni zamkniętych czy dużych kompleksów, tzw. “aqua parków”. Ważną rolę w celu rozpowszechnienia pływania pełnią programy nauki pływania. W poniższej pracy zostały one podzielone na: programy rządowe i programy wodnego ochotniczego pogotowia ratunkowego. Ważną rolę w kontekście nauki i rozpowszechnienia pływania spełniło wodne ochotnicze pogotowie ratunkowe, które wprowadziło karty pływackie.Документ Podstawy zarządzania w ratownictwie wodnym(Хмельницький національний університет, 2024) Skalski, Dariusz W.; Kowalski, Damian; Tsyhanovska, Nataliia; Kindzer, Bogdan; Dutchak, YuriiNiniejsza praca składa się w dwóch części, pierwsza z nich zawiera informację teoretyczne na temat zarządzania oraz ratownictwa wodnego oraz druga metodologiczna. W pierwszej części autorzy opisali ratownictwo wodne, przedstawia historię ratownictwa, również możemy przeczytać jak na przestrzeni lat rozwinęło się ratownictwo, a także wgłębić się w pojęcie jakim jest ratownictwo tonących. Kolejny element rozpoczyna się od rozszerzenia pojęcia zarządzanie oraz rozbija się na zarządzanie w ratownictwie wodnym, zespołem ratowników, a także bardzo istotne rozdysponowanie sprzętu, zebrane zostały informacje dotyczące funkcjonowania w pasie nadmorskim, opisuje się w nim zachodniopomorskie oraz pomorskie WOPR, którego bezpośrednio dotyczy pas nadmorski. Przedostatni rozdział mówi o specyfikacji pracy i zarządzania zespołem w śródlądziu oraz przedstawia działania chojnickiego i kościerskiego WOPR. Ostatni, element, który zawiera teorię przedstawia opis przypadków utonięć. Druga część pracy jest metodologiczna, przedstawiony w niej został cel i postawione hipotezy badawcze. Zawiera także wyniki i analizę badań oraz wyciągnięte z nich wnioski. Celem badania, które zostało przeprowadzone podczas tworzeni niniejszej pracy było sprawdzenie co ludzie myślą na temat ratownictwa wodnego, zarządzania nim, a także jakie decyzje podejmują by zapewnić sobie i swoim najbliższym bezpieczeństwo. Badanie miało uświadomić ankietowanym w jakim kierunku idzie ich postępowanie i myślenie o akwenach. Ankieta była anonimowa, wypełniana przez przypadkowe osoby, które wyraziły taką chęć. Udział w badaniu udział wzięło 80 osób, 40 kobiet oraz 40 mężczyzn. Badani zostali zróżnicowani pod względem płci oraz wieku. Na podstawie wyników można ulepszyć działanie ratownictwa wodnego w Polsce oraz szerzyć podstawową wiedzę na temat bezpieczeństwa i zagrożeń nad wodą.Документ Rehabilitacja osób niepełnosprawnych intelektualnie poprzez aktywność ruchową w wodzie(Хмельницький національний університет, 2024) Tsyhanovska, Nataliia; Kowalski, Damian; Batulin, Dmytro; Skalski, Dariusz W.; Maistruk, MykolaOsoby z niepełnosprawnością intelektualną postrzegane są jako jedna z najbardziej wykluczonych grup społecznych. Wynika to z faktu, że ich wygląd i zachowanie mogą odbiegać od powszechnie przyjętych norm. Zależy to głównie od stopnia niepełnosprawności, który determinuje zdolności umysłowe. Jedną z najbardziej przełomowych definicji pedagogiki specjalnej stworzyła Maria Grzegorzewska, która jako pierwsza uwzględniła dynamiczne rozumienie niepełnosprawności jako cechy, która nie uniemożliwia całkowicie rozwoju w żadnej sferze życia. Dostrzegła ona w osobach z niepełnosprawnością potencjał, który dzięki odpowiednim warunkom rehabilitacyjnym pozwala im osiągnąć maksimum możliwości. Zajęcia rehabilitacyjne mają charakter edukacyjny i terapeutyczny i są stosowane w różnych formach. Jak powszechnie wiadomo, każda aktywność fizyczna wpływa pozytywnie na zdrowie i jakość życia, zarówno osób w pełni sprawnych, jak i tych z ograniczeniami. Dlatego też z biegiem lat coraz częściej stosuje się aktywność fizyczną jako jeden ze środków rehabilitacji. Niewątpliwą zaletą stosowania rehabilitacji w formie zajęć ruchowych jest ich różnorodność, która pozwala na dostosowanie aktywności do stopnia niepełnosprawności, a także do indywidualnych preferencji. Specyficzną formą, którą stosunkowo rzadko obserwuje się w odniesieniu do osób z niepełnosprawnością intelektualną, jest aktywność fizyczna w wodzie. Aktywności w środowisku wodnym można realizować na wiele sposobów, dzięki czemu terapia, oprócz korzyści zdrowotnych, rozwija również samodzielność, umiejętności interpersonalne i niezależność. Można je również łatwo modyfikować, co pozwala na jak najlepsze dostosowanie do preferencji uczestników. Aktywność fizyczna w wodzie oferuje wiele możliwości form i metod pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną, dlatego w niniejszej pracy przeanalizowano jej wykorzystanie w rehabilitacji. Scharakteryzowano niepełnosprawność intelektualną i jej klasyfikacje, a także duże znaczenie rehabilitacji. Opisano również, czym jest aktywność fizyczna w wodzie, rodzaje terapii, ważne czynniki wpływające na prowadzenie zajęć. Uwzględniono korzyści dla opiekunów i uczestników zajęć w wodzie, a także omówiono wyniki badań przeprowadzonych na osobach z niepełnosprawnością intelektualnąДокумент Wynik sportowy jako źródło stresu dla treningu grupowego oraz indywidualnego(Хмельницький національний університет, 2024) Tsyhanovska, Nataliia; Kowalski, Damian; Skalski, Dariusz W.; Honchar, Viacheslav; Pavlyuk, YevgenW niniejszej pracy skupiono się na zbadaniu źródeł stresu występujących wśród pływaków podczas startu ze względu na różnice w sposobie trenowania – trening indywidualny i trening w drużynie. Badanie przeprowadzono na grupie składającej się z 35 aktywnych i byłych zawodników. Do badania przystąpiło 18 kobiet i 17 mężczyzn. Narzędziem użytym do przeprowadzenia badania jest kwestionariusz rozróżniające źródła i strategie radzenia sobie ze stresem w sporcie, stworzonym przez Dr Marka Anshel’a. Kwestionariusz składa się z 98 pytań – 16 dotyczy wyznaczenia stresorów, a pozostałe 82 wykazują przybierane strategie radzenia sobie z nimi. Wyniki przeprowadzonych badań wykazały podobieństwa i różnice zarównow źródłach, jak i sposobach radzenia sobie w sytuacjach trudnych ze względu na rodzaj stosowanego treningu oraz podziału na płeć. Podobieństwo zauważono w głównym źródle stresu, który został określony jako przeciwnik i/lub warunki panujące podczas startu. Takie wyniki wystąpiły zarówno w podziale na rodzaj treningu i płeć zawodników. Najczęściej przybierane strategie radzenia sobie ze stresem wśród zawodników trenujących indywidualnie określono jako AP-B, czyli styl zaangażowany na poziomie poznawczym. Oznacza to, że wymienieni zawodnicy radzą sobie z sytuacją trudną szukając aktywnych sposobów rozwiązania tej sytuacji. Zawodnicy trenujący w zespole w przewadze wybierali styl AV-C, czyli styl unikający na poziomie poznawczym. Styl ten charakteryzuje się doszukiwania się stresora w czynnikach zewnętrznych takich jak zrzucenie winy na sędziego za przyznanie dyskwalifikacji